Was ik een “bierliefhebber” of een alcoholist?

Hoe ik dure bieren gebruikte om mijn verslaving te maskeren.

Van goedkoop bier tot IPA’s

Toen ik op de universiteit bier kocht, had ik maar één criterium in gedachten: de prijs. Ik zou mijn weekenden besteden aan het laden van de goedkoopste drankjes die ik kon vinden, meestal kratjes licht bier.

Het smaakte niet geweldig, maar ik heb er nooit een hekel aan gehad zoals sommige mensen dat doen. Light bier was gemakkelijk te drinken, en ik zat vaak hele dagen rond te zitten en dronken te worden.

Dit was allemaal niet zo ongewoon voor een student, maar helaas nam ik de gewoonte mee nadat ik was afgestudeerd.

Tijdens mijn eerste studiejaar g dronk ik elke dag een dozijn of meer biertjes. Mijn alcoholgebruik was volledig uit de hand gelopen en ik besefte al snel dat ik verslaafd was geraakt.

Het lukte me om een ​​paar maanden te stoppen met drinken, maar het lukte niet om het lang vol te houden. Toen ik echter terugkwam op alcohol, was er één grote verandering. In plaats van mijn gebruikelijke lightbiertjes te drinken, was ik afgestudeerd in de wereld van ambachtelijk bier.

Ik was niet langer bezig met het laden van gevallen van het goedkoopste dat ik kon vinden. In plaats daarvan koos ik zorgvuldig een sixpack of twee IPA’s en andere dure ambachtelijke bieren uit.

Door over te schakelen op deze dure bieren, had ik het gevoel dat ik mijn drinkgewoonte een vleugje verfijning gaf. Ik hield mezelf voor dat ik niet alleen dronk om dronken te worden, maar dat ik een connaisseur aan het worden was.

Hoe ambachtelijk bier verslaving maskeert

Ambachtelijk bier werd een gemakkelijk excuus voor mijn verslaving, vooral omdat ik de enige persoon was die ik echt voor de gek moest houden.

Ik zou naar slijterijen en supermarkten gaan en voorzichtig rondkijken voor de nieuwste chique bieren. Ik was op zoek naar nieuwe lokale bieren en tijdelijke import. Ik heb zelfs online gelezen wat de beste bieren zijn om te proberen.

In plaats van een paar dollar te laten vallen voor een zaak, gaf ik tien dollar uit aan een sixpack, en soms nog veel meer. Door zoveel te betalen, voelde drinken op de een of andere manier meer als een hobby en minder als een verslaving.

Ik zei dat ik van de smaak van bier hield, en dat gebruikte ik als rechtvaardiging om elke dag te drinken. Toen ik echter door de planken zocht naar nieuwe bieren om te proberen, was een van de belangrijkste dingen waar ik naar zocht het alcoholgehalte. Zelfs zoals ik tegen mezelf zei dat ik om smaak gaf, was ik nog steeds op zoek naar het bier dat me het meest dronken zou maken.

Hoewel ik niet zo vaak wijn dronk, nam ik een vergelijkbare aanpak toen ik dat deed. Ik zou de laatste recensies van Wine Spectator zorgvuldig afwegen tegen het percentage alcohol in elke fles. Ik zou mikken op de perfecte blend: een goed beoordeelde wijn met een hoog alcoholpercentage.

Omdat ambachtelijk bier en wijn zo’n hoog alcoholpercentage hadden in vergelijking met light bier, kon ik ook meer dronken worden terwijl ik minder dronk. Sommige van de ambachtelijke bieren die ik dronk, bevatten bijna vier keer zoveel alcohol als een gemiddeld light bier.

Ik dronk niet langer tientallen biertjes per avond zoals op de universiteit, maar de totale hoeveelheid alcohol in mijn systeem was net zo hoog.

Het excuus elimineren

Toen ik eindelijk nuchter werd, leerde ik de excuses te doorzien die ik had verzonnen.

Ik realiseerde me dat als ik echt bier voor de smaak zou drinken, ik niet constant op zoek zou zijn geweest naar bier met een hoger alcoholpercentage. Ik zou ook niet elke keer dat ik dronk dronken zijn geworden.

Ik weet zeker dat er genoeg drinkers zijn die echt dol zijn op de smaak van ambachtelijk bier, maar voor mij was het nooit meer dan een rechtvaardiging. Het was voor mij een manier om me een verfijnde drinker te voelen in plaats van een alcoholist.

Nu ik nuchter ben, mis ik de smaak niet een beetje. In plaats daarvan ben ik gewoon opgelucht dat ik eindelijk aan zo’n destructieve gewoonte ben ontsnapt.