Waarom onze mond watert voordat we kotsen

Ga je overgeven? Dit is waarom je ineens veel speeksel hebt

M osten van ons hebben het ooit in ons leven gevoeld. Misschien hadden we te veel te drinken op een feestje of aten we iets dat bedorven of verrot was – of misschien roken we gewoon iets verrots, genoeg om onze kokhalsreflex te activeren.

We weten meestal dat we gaan overgeven – kotsen, gooien, onze koekjes gooien, de inhoud van onze maag verliezen:

Ga naar een universiteitsfeest en je kunt zelfs iemand betrappen die vaak slikt en al dat speeksel dat onze mond vult naar beneden dwingt in een (meestal nutteloze) poging om het braaksel tegen te houden.

Maar waarom al dat speeksel? Als we de inhoud van onze maag gaan overgeven, waarom begint onze mond dan te tranen?

Het antwoord? Zuur.

Braken is moeilijk (op het lichaam)

Het blijkt dat, net zoals niemand van ons geniet van het gevoel van overgeven, ons lichaam ook geen grote fan is.

Braken is een pijnlijk, krampachtig proces. Het strekt en verdraait onze intercostale spieren, die onze ribben aan elkaar binden. Zelfs nadat we klaar zijn met braken, blijven we wankel en verzwakt. En het stuurt de inhoud van onze maag weer door onze keel en via onze mond (of neus, als je de pech hebt of de pech hebt om je mond stevig dicht te houden als het braken toeslaat).

Een deel van die pijn komt uit de sappen van onze maag. Zelfs als we een hele hoop voedsel hebben gegeten, bestaat een aanzienlijk deel van het braaksel uit maagzuur.

Al dat maagzuur is gevaarlijk en schadelijk voor de rest van ons lichaam, vooral onze slokdarm, mond en tanden. Onze eigen maag moet tenslotte constant slijm afscheiden om te voorkomen dat het door ons eigen maagzuur wordt verteerd! Zonder dat slijm zou ons maagzuur wegvreten in het slijmvlies van onze maag.

Onze slokdarm, neus, mond en tanden zijn niet beschermd tegen maagzuur. Dat zuur heeft een pH van slechts 1,5, en het zal brandwonden achterlaten en mogelijk littekens op onze andere weefsels veroorzaken.

Als we overgeven, stellen we ons bovenste spijsverteringsstelsel, inclusief onze mond, neus en keel, bloot aan dat maagzuur. Het is een gevaar, maar als we iets giftigs kwijtraken, is het het risico waard.

Maar dat betekent niet dat ons lichaam niet kan proberen zichzelf te beschermen.

Basic Chemistry (zie wat ik daar deed?)

Als je met zuur wordt geconfronteerd, kun je het verdunnen met water of neutraliseren door een base toe te voegen.

Herinner je je de vulkanen van de basisschool nog, waar je een zuur (azijn) en een basis (zuiveringszout) mengde om een ​​schuimige explosie te creëren? Door een zuur en een base samen te mengen, ontstaat water, zout en kooldioxide (wat de schuimige explosie veroorzaakt).

Ons lichaam neemt een vergelijkbare benadering om het binnenkomende maagzuur te neutraliseren wanneer we op het punt staan ​​te slingeren. Speeksel is een beetje basisch , met een pH net boven de neutrale 7. Het bevat calcium- en fosfaationen, die beide de pH iets verhogen (tot een maximum van ongeveer 7,6).

Als we niet overgeven, helpt dit ons tandglazuur te beschermen, zowel tegen zuur voedsel dat we eten, zure dranken als tegen zuren die worden geproduceerd door bacteriën in onze mond. Het speeksel vormt een laag op onze tanden en beschermt ze tegen zuren.

En wanneer we op het punt staan ​​over te geven, weet ons lichaam dat er een hele hoop zuur binnenkomt – dus het verhoogt onze speekselklieractiviteit en pompt tonnen speeksel weg om te proberen het schadelijke effect te minimaliseren uit het maagzuur.

Bovendien voegt het speeksel vocht toe aan ons braaksel, waardoor het vloeibaar en vloeiend blijft. Als we onlangs iets brokkigs of waterabsorberend hebben gegeten, voorkomt het speeksel dat die brokjes in onze bovenste spijsverteringskanalen blijven steken.

Het is handig om, na het braken, te proberen wat water of iets neutraal te drinken. Dit helpt om eventueel achtergebleven zuur weg te spoelen, voordat het meer schade kan aanrichten.

De snelle stroom speeksel in onze mond na het eten of drinken van iets onaangenaams is niet leuk, maar het is meer dan alleen een waarschuwing voor binnenkomend braaksel.

Dat speeksel helpt het braaksel te verdunnen, zodat het gemakkelijker kan worden verdreven, zonder dat er grote brokken ergens achter komen. Het helpt ook om het opstijgende sterke maagzuur enigszins te verdunnen, waardoor wordt voorkomen dat onze mond en keel beschadigd raken. Het helpt ook om onze tanden te beschermen tegen de plotselinge uitbarsting van zuur.

Braken is nooit leuk, maar ons lichaam probeert in ieder geval te veel kwaad te voorkomen – en we kunnen het daarna helpen door wat water of een andere heldere drank te drinken en alles te verwijderen dat ons in de eerste plaats heeft laten kotsen.