Rijke schrijver / slechte schrijver II: motivatie

Slechte schrijver stelt het aantal woorden uit alsof hij een reis naar de tandarts uitstelt om een ​​gaatje te laten vullen e d of erger nog, een tand die is getrokken (dit is gebeurd met me drie weken geleden).

Rijke schrijver schrijft elke dag, ongeacht wat er in zijn leven gebeurt. Hij kijkt er naar uit, ook al is het alsof je op de nagel bijt (de woorden van Hemingway, niet de mijne).

Arme schrijver heeft geen passie voor wat hij schrijft. Hij ziet woorden als een manier om te pronken met intellectuele bekwaamheid (hij is ook tot zijn dikke brein in creditcardschuld).

Rijke schrijver is absoluut gepassioneerd over wat hij schrijft, zelfs als hij naar de markt schrijft ( een wijze journalist zei ooit: om een ​​succesvolle freelanceschrijver te zijn, “moet je interessant leren schrijven over een theezakje”. Interessant schrijven betekent gepassioneerd zijn over je onderwerp, plot, thema en personages).

Slecht schrijver verzint excuses om geen woorden op een pagina te zetten. Hij moet zijn kleren wassen, of naar de supermarkt gaan, lesgeven of iets geestigs en aantrekkelijks posten op Twitter.

Rijke schrijver zet al het andere uit namens het aantal woorden, tenzij het natuurlijk is een noodgeval in het gezin.

Arme schrijver merkt dat hij vaak in een ongezonde omgeving werkt, of het nu thuis of op kantoor is (ervan uitgaande dat hij een dagbaan moet hebben om financieel te overleven)

Rijke schrijver creëert een positieve, zo niet leuke, werkomgeving. Misschien bouwt hij een schrijfstudio aan de achterkant, of bouwt hij de garage om tot kantoor. Misschien, zoals in mijn geval, huurt hij een studio-appartement om als kantoor te gebruiken. Of misschien huurt hij een hut in het bos of gaat hij maandenlang naar Europa om zich alleen op schrijven te concentreren.

Een arme schrijver beloont zichzelf nooit voor zijn woorden. Hij is veel te zelfkritisch. Zijn werk lijkt nooit literair genoeg, intellectueel of slim genoeg om indruk te maken op zijn leeftijdsgenoten. Hij overweegt soms zelfmoord.

Rijke schrijver geeft zichzelf aan het eind van de dag een high-five. Hij vindt het leuk om zijn dagelijkse woordentelling te lezen alsof hij een van zijn eigen fans is. Hij vraagt ​​zich vaak af: “Heb ik dat echt geschreven?” Hij houdt van het leven omdat hij de kost verdient met zijn schrijven en zijn leven is niet waardeloos.

Een arme schrijver stelt zichzelf nooit doelen omdat kunstenaars zichzelf geen grenzen stellen. Ze werken organisch. Als de woorden willen komen, zullen ze komen. Als ze niet willen komen, zullen ze niet komen.

De rijke schrijver dwingt de woorden af, als een mijnwerker die op een koude, sombere, regenachtige maandagochtend aan het werk komt en het graniet weghakt met zijn houweel op zoek naar een enkele goudklomp. Het is hard werken, maar het moet worden gedaan.

Een arme schrijver zoekt zelden de mening van iemand die nog geen sycophant is, zoals een collega-schrijver of misschien zijn vrouw.

Rich schrijver zoekt eerlijke meningen van totale vreemden en hij neemt zijn Amazon- en Goodreads-recensies serieus, maar niet te serieus.

Een arme schrijver heeft het gevoel dat hij aan de top van zijn spel staat. De markt heeft zijn genialiteit nog niet herkend. Hij is liever arm dan uitverkocht.

Rijke schrijver heeft het gevoel dat hij altijd leert, altijd reikt en altijd op zoek is naar zelfverbetering. De markt heeft hem al tot op zekere hoogte beloond, maar hij wil graag meer lezers aantrekken en meer geld verdienen. Veel meer geld.

Arme schrijver neemt niet de moeite om iets nieuws te leren.

Rijke schrijver besteedt een deel van zijn dag aan het inwinnen van advies van meer succesvolle auteurs / collega’s, niet alleen op het gebied van schrijven, maar ook marketing.

Arme schrijver vreest het onvermijdelijke writer’s block. Hij is te moe van de hele dag werken.

Rijke schrijver krijgt nooit schrijversblokkering. Hij heeft het de hele dag te druk met schrijven.

(meer volgt)