Liefde volgens een kerkelijke preek

Liefde is tegenwoordig het meest misbruikte woord in het Engelse vocabulaire. We gooien de term “liefde” vrij losjes rond. We horen het in liedjes. We zien het in de films. Er is romantische liefde, er is platonische liefde, er is goddelijke liefde, er is ook liefde voor levenloze voorwerpen (ik hou van mijn auto. Ik hield van die burger).

Er is liefde gelijkgesteld aan seks. De term “tot m ake love” komt uit die associatie. Maar aangezien we zien hoe algemeen geaccepteerd one-night-stands of ongewenste zwangerschap tegenwoordig zijn, denk ik dat het veilig is om te zeggen dat liefde meer is dan die fysieke connectie. Seks en liefde betekenen niet hetzelfde. De een kan de ander volgen of niet. Niettemin zijn het twee verschillende concepten.

Het meest voorkomende gebruik van liefde is in termen van gevoel / emotie. En dit kan in het begin een beetje waar zijn. Gevoelens kunnen dicteren hoe we omgaan met mensen op een perifeer niveau, maar nogmaals, liefde is meer dan wat we aanvankelijk leuk vinden.

Volgens deze katholieke priester die de bruiloft van mijn neef voorzat (en ik ben zeker niet katholiek, maar ik geloof dat dit inderdaad een verlichte man was) is liefde niet het gevolg van hoe iemand eruitziet of wat iemand doet. Liefde is een ander accepteren voor wie hij / zij is. Liefde is een toewijding om gewillig voor een ander te zorgen, meer dan voor jezelf.

Als we beweren dat we ‘liefhebben’, verbinden we ons er gewillig toe om voor iemand anders te zorgen, ondanks hoe we ons voelen op verschillende momenten van de dag of op verschillende momenten in ons leven. Zelfs als we soms boos of moe zijn en geen zin hebben om lief te hebben, hebben we impliciet beloofd dat te doen.

En dit is wat een bruiloft in elke omgeving zinvol maakt.

Omdat wanneer twee mensen trouwen, bijvoorbeeld bij een burgerlijk huwelijk, twee mensen hun toewijding tonen in de vorm van een bindend juridisch contract. Tijdens een kerkelijk huwelijk wordt het zelfs als veel waardevoller beschouwd door een aantal christelijke gemeenschappen over de hele wereld, omdat deze toezegging wordt gedaan in het bijzijn van God (in Gods huis).

Wanneer koppels uit elkaar gaan, is het niet juist om te zeggen dat mensen “uit liefde vallen”, want als je liefhebt in de huwelijksband, beloof je dat te doen voor beter of voor armen, bij ziekte en in gezondheid … ‘Tot de dood doet u afscheid ongeacht de psychische ongeschiktheid van uw echtgenoot of wat niet.

Ik ben niet tegen echtscheiding als iedereen beter af is dan gedwongen samen te blijven in een ongelukkig huis. Het is duidelijk te zien dat daar hoe dan ook geen liefde zou zijn.

Maar om de priester te herhalen: het huwelijk moet niet zo licht opgevat worden. Het is geen toevlucht voor een ongewenste zwangerschap of een overvolle aantrekkingskracht of een andere onbeduidende reden die het paar niet bij elkaar houdt. Liefde wordt niet afgemeten aan hoe groots of hoe succesvol de bruiloft is. Maar hoe word je samen oud en overleef je het huwelijk dat erna komt.