Een andere wereld verkennen

De fascinerende kenmerken van de woestijn

Na een nacht onder de sterren werden we wakker met de rust en stilte van de woestijn. Vogels fluiten en er waait een licht briesje door de vallei. De zon staat nog steeds achter de bergen en beschermt ons nog wat langer tegen zijn ongefilterde kracht.

Ik pak mijn camera en ga wandelen op zoek naar een aantal fantastische objecten om vast te leggen. Een paar eenzame bomen, enkele weelderige groene struiken en zelfs een bloem in volle bloei zijn wat ik tegenkom.

Het in perspectief plaatsen

Het lijkt alsof deze uitgestrekte vlaktes leeg zijn. Geen leven. Geen groen voor het oog. Het grind vermengd met zand wil geen voedingsstoffen leveren aan zaden die in de grond vastzitten.

Maar als je je ogen op de grond laat vallen en je blijft focussen, zul je af en toe een plantje uit het niets zien verschijnen. Het is een nieuwe. Net gegroeid na de andere dagen een paar regendruppels.

Als ik zo’n groene schoonheid zie, laat ik mijn camera graag op de grond vallen en leg ik deze eenvoudige plant vast voor wat de ruige woestijn is. Een plant als deze zou niet bijzonder zijn in een sappige weide ergens anders ter wereld.

Maar hier. Hier in de woestijn is het een kleine oase. Ik vraag me af wanneer de eerste herbivoor hier langs komt en het heerlijke eten verslindt. Het duurt niet lang. Ik ben overtuigd.

Veel dierensporen leiden de vallei op.

Bloemen van de woestijn

Ik heb een heel artikel geschreven over deze bloem en de insecten eromheen. De bloesems zo fijn alsof ze getekend zouden zijn met een penseel. Het penseel van de natuur.

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de bloemen van de woestijn. Ze zijn geduldig. Ze kunnen jaren wachten. Als zaden in het zand van de woestijn. Tot er op een dag een paar regendruppels vallen.

Dan exploderen ze. De zaden. Ze zullen uit de grond schieten. Met veel weelderige groene bladeren en ontelbare bloesems die opkomen. Binnen een paar dagen na de regen beginnen ze te bloeien. Al het vocht uit de grond zuigen. Het laatste stukje.

Weer zaden vormen. En dan gaan ze dood. Een langzame dood. Uitdrogen in de woestijnzon. Een foto achterlatend van wat eens een krachtige plant was. Nu slechts een geschiedenisboek ervan.

De eenzame bomen

Bomen in de woestijn zijn de beste beschutting tegen de middagzon. Schuilplaats voor veel dieren die proberen te ontsnappen aan de brute hitte van de woestijn.

Het lijkt misschien alsof ze niet veel schaduw geven. De eenzame bomen. Maar ze doen. Ze koelen zelfs de lucht onder de boom af. Opmerkelijk genoeg heb ik me gerealiseerd.

Deze bomen worden niet erg hoog. Maar ze worden wel oud. Ook kunnen overleven met heel weinig watervoorziening. Sommige bomen zijn zichtbaar. Dieren lopen door zich te voeden met hun schors of door de schors af te breken om bij insecten en insecten te komen die zich in de boom verbergen.

De pijlkokerboom

Bij het verlaten van de rivierbedding besluiten we verder naar het oosten te rijden richting een berg genaamd “Bloedkoppie”. Bloedkoppie (Afrikaans) of Blutkuppe (Duits) verwijst naar de bloedrode kleur waarin het rotsblok schijnt tijdens zonsondergang.

Net achter Bloedkoppie begint een ruig terrein. Grote rotsblokken, kleine struiken en een paar pijlkokerbomen zijn de kenmerken van het landschap. Als we de afslag naar de camping passeren en verder rijden, weg van de hoofdweg, wordt de grindweg moeilijker.

Al snel rijden we 4×4 in en kruipen langzaam over rotsen en door zachte rivierbeddingen.



Kokerbomen zijn inheems in zuidelijk Afrika. De vetplant groeit in de volle zon en heeft heel weinig water nodig, maar heeft goed gedraineerd grof mineraalzand nodig om erin te groeien.

Takken van deze boom worden altijd opgesplitst in twee nieuwe. Dit is hoe de complexe boomtop wordt gemaakt. Een heel jonge boom heeft maar één rechte stam.

Opgedroogde bladeren die opkrullen en uiteindelijk van de boom vallen, zijn een teken dat de boom onder water staat. Het is niet dodelijk voor de plant, aangezien het laten vallen van de bladeren een overlevingstechniek is, maar het is een teken dat de omgeving te droog is.

Struisvogels in de middagzon

Terwijl we verder varen naar een buiten de gebaande paden gelegen camping (zonder faciliteiten) gaat de tijd voorbij en stijgt de hitte. We passeren een oude uitgedroogde rivierbedding en worden verrast door drie struisvogels.

Zoals altijd lijken het de enige dieren te zijn die op dit moment van de dag rondrennen. Zonder last te hebben van de hitte doorkruisen ze eindeloze landschappen van niets en beklimmen ze rotsachtige bergruggen die nog meer opwarmen door de zon.

De schijf

Over eindeloze vlaktes en rivierbeddingen, klimmen op rotsachtige bergruggen is waar de weg ons naartoe leidt. Het is geen drukke weg en ook geen bekende. Het ligt ver weg van de belangrijkste toeristische routes en dat is de reden waarom we ervoor hebben gekozen.

We genieten van de rit door het ruige terrein met uitdagende bochten en bochten. Als we dichter bij de grote rotsblokken komen, komen we aan het einde van deze weg. Deze campings zijn onze bestemming.

De rotsboog

Ik denk dat er in elke uithoek van de wereld een plek is die rock arch heet. Ik ken al drie plaatsen alleen in Namibië met beroemde rotsbogen. Maar dit is er een waar ik nog niet eerder ben geweest.

We rijden rond de rotsblokken op zoek naar de beste plek om ons kamp op te zetten. Uiteindelijk besluiten om het tuinhuisje aan de kant van de ondergaande zon op te zetten en ons bed op te maken in de verborgen grot van de rotsboog.

Met uitzicht op de open vlaktes strijken we neer en omarmen we de wind die door de open ruimte waait. Ondanks dat andere mensen sommige campings bezetten, is er niemand te zien. De campings liggen ver uit elkaar en uit het zicht van elkaar.

De zonsondergang

Tegen de avond dalen de temperaturen en verandert de horizon in een vlammende muur van vuur. Foto’s kunnen de schoonheid van een lucht die van kleur verandert tijdens de schemering van de dag niet vastleggen.

Het zijn de geluiden die je hoort. De zachte wind waait door je haren. De geur van de stoffige woestijn. En het oog dat al het moois van dit moment in zich opneemt. Het is veel meer dan alleen de zon achter de bergen zien verdwijnen.

Het is mediteren. Soms zelfs als therapie. Zittend op een rots en naar deze scène te kijken. Leef het moment. De gedachten loslaten. Dromen over het vangen van deze ervaring en het bewaren voor de eeuwigheid.

De nacht onder de sterren

Ik heb beslist al eerder betere luchtfoto’s gemaakt. Maar ze zijn nooit hetzelfde. Ik moest tot na middernacht wachten om de Melkweg te zien. De maan was gewoon te helder. Pas toen de maan was ondergegaan, kwam de helderheid van de sterren op.

Terwijl ik onder de boog naar de lucht keek, begon ik satellieten en vallende sterren te tellen en droomde ik van verre oorden.

De volgende ochtend

De ochtend na deze vredige nacht in the middle of nowhere begon kil. De wind is ‘s nachts nooit helemaal weggevallen, maar hij is wel een stuk gekalmeerd.

Terwijl ik mijn slaperige ogen opendoe, opent zich dit kleurrijke festival voor mij. De zonsopkomst. Mezelf dwingen om rechtop in bed te gaan zitten (zo noem ik de plek waar ik slaap waar ik mijn matras in het wild plaats) en pak de camera.

Geen slechte manier om de dag te beginnen.

Dit was een volledige dag in het wild. Omringd door de geluiden van de woestijn en de hitte van de Afrikaanse zon. Een leven veel eenvoudiger. Een leven vol geluk en glimlachen.

“De woestijn vertelt elke keer dat je je erop waagt een ander verhaal.” – Robert Edison Fulton

Meer over mijn verhalen over het leven in de woestijn…

Word hier lid van mijn e-maillijst.

Anne Bonfert is een reiziger. Fotograaf. Auteur. Leraar. Parachutespringen instructeur. Avontuurliefhebber. Natuurliefhebber. En werd verliefd op het Afrikaanse continent.

Je hebt zojuist een ander bericht gelezen van World Traveler’s Blog

Een samenwerkingsproject van een diverse groep van avonturiers en digitale nomaden die delen de wereld via inspirerende verhalen .

Hoe meer je weet, hoe beter je reist!