Buiten mijn bereik

Ik probeerde mezelf hier niet tussen de regels te vinden, achter de op de loer liggende mislukking van een belofte die op het punt stond te worden verbroken. Ik kon het meubilair niet eens verplaatsen om ruimte te vinden voor de schade die bungelde aan de woorden die ik wilde zeggen.

Ik wilde woorden andere woorden laten kannibaliseren … er waren misschien een paar spaties.

Maar ik kan niet blijven liegen.

Ik kan hier niet veel langer blijven liggen, gebukt onder een poging om te ontsnappen, net toen het leven op gang kwam. Net toen de kaarsen allemaal aangestoken waren. Kleine nerveuze stotteraars vernielen dit lichaam. Kwetsbaarheid komt naar binnen terwijl gevoeligheid een beetje verder gaat, terugkijkend. Altijd terugkijken

& amp; boven aan het plafond: de enige twee meningen, beide ontsierd door uitingen van wanhoop

& amp; een liefde blijft hikken, & amp; de ruimte wordt ver weg en de afstand wordt vermenigvuldigd / geïntensiveerd. Waar gaan we allemaal heen? Mijn versie van gedachten, van mijn bewustzijn als het mijne, lijkt nu belachelijk sinister.

Gevoeligheid & amp; sentiment heeft plaatsgemaakt voor de onduidelijke, onwerkelijke eisen voor pijnvrije momenten, alsof het “zelf” slechts een vorm van comfortopslagplaats is.

Kwaadwilligheid die oprechte momenten onderbreekt; momenten van genade weinig & amp; ver tussen; waar zal al dit besef naartoe gaan? & amp; wat houd ik vooral buiten bereik ?

J.D. Harms 2019